เมื่อวานได้รับโทรศัพท์จากพี่สาว ให้โทรกลับไปหาที่บ้าน เพราะแม่มีเรื่องจะคุยด้วย และเนื่องจากไม่ได้ซื้อบัตรโทรศัพท์กลับเมืองไทยมานานมากๆๆแล้ว ส่วนใหญ่อาศัยยืมเพื่อนเอา ครานี้ก็เช่นกัน วิสารูมเมทผู้โชคร้าย ถูกยืมรหัสโทรกลับเมืองไทย ที่รู้ว่ายังไง การยืมอย่างนี้ก็คือการขอใช้ฟรีดีๆนั้นเอง

โทรกริ๊งแรก มีปัญหาเหมือนสายต่อไม่ติด เลยต้องกดเบอร์แม่ที่เป็นเบอร์เก่าของพี่สาว เป็นหนึ่งในไม่กี่เบอร์ที่สามารถจำได้ขึ้นใจ ต่อครั้งที่สอง กริ๊งๆ กรึ๊ก แม่รับสายเลย ฮัลโหลลลล คำพูดแรกของแม่ที่ไม่ได้คุยกันมานาน ประมาณหนึ่งเดือน แต่น้ำเสียงทุกอย่าง ยังเหมือนเดิมทุกประการ บ่นมาตามสายว่า ทำไมไม่โทรหาแม่เลย หายไปตั้งนาน ก็สามารถมีข้ออ้่างเดิมๆว่า ยุ่งนิดหน่อย ทำไมแม่ไม่โทรมาละ แม่ก็บอกแบบปากหวานว่า ถ้ากดโทรเป็นจะโทรหาทุกวันเลยย แม่ช้าน พูดจาเหมือนพี่ชายไม่มีผิด 

หลังจากเริ่มประโยคถามสารทุกข์สุขดิบ introduction ทั่วไป แม่ก็เริ่มเข้าเรื่องว่า คอนโดที่พี่ชายไปจองไว้ กู้ผ่านทั้งสองที่ ที่นึงแถวประตูน้ำเป็นของพี่ชาย แล้วแถวพระราม9 แม่คุยกับพี่ชายแล้วว่า ถ้าเราอยากได้ ก็ผ่อนต่อ เพื่อซื้อเป็นของเราเอง

แต่คอนโดนี้ ที่เคยคุยๆไว้ตั้งแต่กลับเมืองไทยครั้งที่แล้วแล้วว่า อยากได้อะไรเป็นของตัวเองบ้าง เห็นเพื่อนๆเริ่มสร้่างโน้นสร้างนี้ ส่วนตัวเรายังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ก็เลยเคยคุยกับแม่ว่า ถ้าพี่ชายกู้ผ่านทั้งสองที่ ซึ่งพี่ชายก็คงผ่อนไม่ไหวทั้งสองแห่ง เราจะขอเป็นของเราที่นึง แล้วแม่บอกว่าทำเลใช้ได้ ติดถนนใหญ่ ใกล้รถไฟฟ้า แนวนั้น แต่ตอนนั้น ยังไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า เป็นการคุยกันเล่นๆไม่จริงจัง ในที่สุดก็ถึงวันนี้ วันที่จะได้ในที่ืเคยอยากได้ บ้านของตัวเอง พร้อมภาระรายเดือนที่มาพร้อมกัน ตูยังไม่ทันได้งาน มีรายได้ประจำเลย

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นการดีหรือเปล่า ที่ได้มีคอนโดของตัวเองอย่างนี้ แต่ที่แน่ๆก็คือ รู้สึกมีความสุขอยู่ช่วงนึง ตอนที่รู้ว่า เรากำลังจะได้สร้างของอะไรบางอย่าง ชิ้นใหญ่ๆ ด้วยตัวเราเอง เหมือนว่าภาระที่กำลังจะแบกนั้น เป็นภาระแห่งความสุข เป็นสิ่งที่บอกเราว่า เราโตแล้ว หาเลี่้ยงและยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้แล้ว ที่สำคัญได้มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว จริงๆ

ยังไม่ได้ลงมือผ่อนเลย แต่ต้องตั้งใจทำงานเก็บเงิน สู้ๆ เพื่อคอนโดของเราเองน๊า